ΚΕΦ-31 - Τι λέει ο Ένας για τον Άλλον - ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Συνήθως, όταν δύο πλευρές κατηγορούν η μια την άλλη, τότε και οι δύο λένε την αλήθεια και με χειροπιαστά επιχειρήματα, διότι η αλήθεια είναι ήδη περασμένη στο μυαλό το Ελληνικού Λαού!

 31-26.09.19c-Ποιες είναι οι εκατέρωθεν βολές Μητσοτάκη κατά Τσίπρα?

Ο Ψηφοφόρος θα πρέπει να προσέξει να διαχωρίσει τις αληθινές ουσιώδεις παρατηρήσεις ή/και υποσχέσεις από τις ατάκες εντυπωσιασμού χωρίς καμιά βαρύτητα!

Απλός Πολίτης:  Ποιες είναι οι εκατέρωθεν βολές Μητσοτάκη κατά Τσίπρα?

Κυρά Μαγδάλω:  Η σύγκρουση Μητσοτάκη–Τσίπρα έχει επανέλθει σχεδόν στην ένταση της περιόδου 2019–2023, μετά την ίδρυση της ΕΛΑΣ από τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Μητσοτάκης επαναφέρει διαρκώς το 2015, ενώ ο Τσίπρας επιχειρεί να μεταφέρει τη σύγκριση αποκλειστικά στη διακυβέρνηση της ΝΔ από το 2019 μέχρι σήμερα.

Οι βολές Μητσοτάκη κατά Τσίπρα ή οι Αλήθειες για τον Τσίπρα!

1. «Από την αυταπάτη στην απάτη»

Η σκληρότερη πρόσφατη φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν ότι ο Τσίπρας:

«παλιά μιλούσε για αυταπάτη και σήμερα επιστρέφει ως απάτη».

Με αυτόν τον τρόπο συνδέει:

·                     την παραδοχή Τσίπρα περί «αυταπατών» το 2015,

·                     τις σημερινές προεκλογικές υποσχέσεις της ΕΛΑΣ,

·                     την κατηγορία ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να εξαπατήσει ξανά τους ψηφοφόρους.

2. Επιστροφή στο τραυματικό 2015

Ο Μητσοτάκης υπενθυμίζει διαρκώς στον Τσίπρα:

·                     το δημοψήφισμα του 2015,

·                     το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls,

·                     τη στροφή από το «Όχι» στο τρίτο μνημόνιο,

·                     τη συνεργασία με τον Πάνο Καμμένο,

·                     την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης,

·                     την οικονομική ζημιά από τη διαπραγμάτευση Βαρουφάκη.

Το κυβερνητικό επιχείρημα είναι ότι ο Τσίπρας ζητεί δεύτερη ευκαιρία χωρίς να έχει εξηγήσει επαρκώς γιατί δεν θα επαναλάβει τα λάθη της πρώτης.

3. Ακοστολόγητη παροχολογία

Ο πρωθυπουργός κατηγορεί το πρόγραμμα της ΕΛΑΣ ότι περιλαμβάνει:

·                     υποσχέσεις χωρίς σαφές δημοσιονομικό κόστος,

·                     διαφορετική κοστολόγηση ανάλογα με το αν αναφέρεται σε ένα ή τέσσερα χρόνια,

·                     νέες φορολογικές επιβαρύνσεις,

·                     ασαφείς εξαγγελίες, όπως η «πατριωτική εισφορά».

Η πρόταση Τσίπρα προβλέπει μόνιμη εισφορά 1% επί της περιουσίας του πλουσιότερου 1% των πολιτών, με εξαιρέσεις και συμψηφισμούς που ακόμη χρειάζονται πλήρη εξειδίκευση. Capital

4. Κίνδυνος ακυβερνησίας και δεύτερων εκλογών

Ο Μητσοτάκης χρησιμοποιεί τη δήλωση Τσίπρα ότι μπορεί να χρειαστούν δεύτερες εκλογές ως απόδειξη ότι η ΕΛΑΣ:

·                     δεν διαθέτει σαφή δρόμο προς την κυβέρνηση,

·                     αποδέχεται εκ των προτέρων την πολιτική αστάθεια,

·                     ενδιαφέρεται περισσότερο να καταλάβει τη δεύτερη θέση παρά να κυβερνήσει.

Ο πρωθυπουργός αντιπαραβάλλει σε αυτό την αυτοδυναμία της ΝΔ ως «μόνη ρεαλιστική κυβερνητική πρόταση». Πρώτο Θέμα

5. Ταύτιση Τσίπρα και Ανδρουλάκη

Ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει την ΕΛΑΣ του Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη:

«δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».

Παρουσιάζει έτσι τον Τσίπρα ως πιθανό εταίρο μιας ασταθούς προοδευτικής κυβέρνησης και προσπαθεί να φοβίσει τους κεντρώους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ.

6. Ο Τσίπρας ως «παλιό», όχι ως καινούργιο

Παρότι ο Τσίπρας παρουσιάζει την ΕΛΑΣ ως νέο πολιτικό ξεκίνημα, ο Μητσοτάκης επιχειρεί να τον καθηλώσει στο παρελθόν:

·                     «δοκιμάστηκε και απέτυχε»,

·                     δεν είναι νέο πρόσωπο,

·                     κυβέρνησε ήδη τέσσερα χρόνια,

·                     δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως άφθαρτος ή αντισυστημικός.

Οι βολές Τσίπρα κατά Μητσοτάκη ή οι Αλήθειες για τον Μητσοτάκη!

1. Ακρίβεια και διαφθορά ως «δίδυμα αδελφάκια»

Ο Αλέξης Τσίπρας υποστηρίζει ότι:

«Η διαφθορά και η ακρίβεια είναι δίδυμα αδελφάκια».

Το επιχείρημά του είναι ότι η ακρίβεια δεν οφείλεται μόνο στις διεθνείς κρίσεις αλλά και:

·                     στην ανοχή των ολιγοπωλίων,

·                     στις απευθείας αναθέσεις,

·                     στην έλλειψη πραγματικών ελέγχων,

·                     στη διασπάθιση δημοσίου χρήματος,

·                     στις προνομιακές σχέσεις κυβέρνησης και μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

2. «Καθεστώς Μητσοτάκη»

Ο Τσίπρας περιγράφει τη σημερινή διακυβέρνηση ως συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου. Στηρίζει αυτή την κατηγορία κυρίως:

·                     στις υποκλοπές,

·                     στον έλεγχο της ΕΥΠ από το πρωθυπουργικό γραφείο,

·                     στη συγκέντρωση μέσων ενημέρωσης,

·                     στις παρεμβάσεις στους θεσμούς,

·                     στον τρόπο επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης.

Εδώ χρειάζεται διάκριση: ο χαρακτηρισμός «καθεστώς» είναι πολιτική αξιολόγηση του Τσίπρα, όχι αποδεδειγμένη νομική διαπίστωση.

3. ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη και υποκλοπές

Ο Τσίπρας χρησιμοποιεί αυτές τις τρεις υποθέσεις ως ενιαία κατηγορία περί έλλειψης λογοδοσίας:

·                     Στον ΟΠΕΚΕΠΕ καταγγέλλει πελατειακό κράτος και διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων.

·                     Στα Τέμπη καταγγέλλει προσπάθεια συγκάλυψης πολιτικών ευθυνών.

·                     Στις υποκλοπές καταγγέλλει θεσμική εκτροπή και προσωπική ευθύνη του πρωθυπουργού.

Οι πολιτικές κατηγορίες αυτές δεν ταυτίζονται αυτομάτως με αποδεδειγμένη ποινική ευθύνη του πρωθυπουργού.

4. Κυβέρνηση υπέρ των λίγων

Ο Τσίπρας κατηγορεί τον Μητσοτάκη ότι ευνόησε:

·                     τις τράπεζες,

·                     τις μεγάλες ενεργειακές επιχειρήσεις,

·                     τα funds,

·                     τα ολιγοπώλια τροφίμων και λιανεμπορίου,

·                     τους μεγάλους οικονομικούς ομίλους.

Αντίθετα, υποστηρίζει ότι εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, αγρότες και μικρομεσαίοι πλήρωσαν την ακρίβεια, τους έμμεσους φόρους και το στεγαστικό κόστος.

5. «Εικονική ανάπτυξη»

Ο Τσίπρας αμφισβητεί το κυβερνητικό αφήγημα της ισχυρής οικονομίας. Υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη:

·                     δεν μετατρέπεται σε αντίστοιχη αύξηση πραγματικών μισθών,

·                     στηρίζεται υπερβολικά σε τουρισμό και ακίνητα,

·                     δεν περιορίζει τις κοινωνικές ανισότητες,

·                     συνοδεύεται από πολύ χαμηλή αγοραστική δύναμη,

·                     δεν αντιμετωπίζει το ιδιωτικό χρέος και τη στεγαστική κρίση.

6. Διαχείριση μέσω φόβου

Ο Τσίπρας κατηγορεί τον Μητσοτάκη ότι δεν παρουσιάζει πλέον θετικό σχέδιο αλλά επαναφέρει διαρκώς:

·                     το 2015,

·                     τον Βαρουφάκη,

·                     τα capital controls,

·                     τον φόβο της ακυβερνησίας,

·                     το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος».

Κατά τον Τσίπρα, ο πρωθυπουργός «κυβερνά με τον φόβο της επιστροφής Τσίπρα», επειδή δεν μπορεί να υπερασπιστεί πειστικά τη σημερινή πραγματικότητα.

Η ουσία της σύγκρουσης

Συμπέρασμα

Ο Μητσοτάκης θέλει η εκλογική σύγκριση να είναι «2015 εναντίον 2026»: υπενθυμίζει όσα έκανε ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός και αποφεύγει να τον αντιμετωπίσει ως νέο πολιτικό φαινόμενο.

Ο Τσίπρας θέλει η σύγκριση να είναι «2019–2027»: ζητά να κριθεί αποκλειστικά η σημερινή κυβέρνηση για ακρίβεια, ανισότητες, υποκλοπές, Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ.

Επομένως, η μεταξύ τους σύγκρουση είναι ταυτόχρονα και μάχη για το ποια χρονική περίοδο θα έχουν στο μυαλό τους οι ψηφοφόροι όταν φτάσουν στην κάλπη.

Αρχική Σελίδα